گوشی سامسونگ A37 در تاریخ چهارشنبه 5 فروردین 1405 معرفی گردید.
صرف نظر از اینکه تغییر مهمی رخ داده باشد یا نه، ما طبق روال همیشگی سامسونگ A37 را با دقت بررسی کرده و عملکرد آن را در شرایط مختلف ارزیابی خواهیم کرد.
قیمت سامسونگ گلکسی A37
| 128GB 6GB RAM | آمازون | 329.99 دلار |
| 128GB 6GB RAM | آمازون آلمان | 264.44 یورو |
| 256GB 8GB RAM | آمازون | 399.99 دلار |
| 256GB 8GB RAM | آمازون آلمان | 315 یورو |
| 256GB 8GB RAM | کیس اپ | 77.199.000 تومان |
| 256GB 8GB RAM | پیشرو تل | 77.599.000 تومان |
| 256GB 8GB RAM | ایساتیس پلاس | 78.104.000 تومان |
| 256GB 8GB RAM | برتر دیجیتال | 81.374.000 تومان |
| 256GB 8GB RAM | همراه سیب | 82.500.000 تومان |
| 256GB 8GB RAM | گوشی آنلاین | 83.488.000 تومان |
جدول مشخصات
| تکنولوژی شبکه | GSM – HSPA – LTE – 5G |
| ابعاد (میلیمتر) | 162.9×78.2×7.4 |
| وزن (گرم) | 196 |
| قاب جلو | شیشه |
| قاب پشت | شیشه |
| فریم | پلاستیک |
| تعداد سیم کارت | 2026, March 25 |
| نوع سیم کارت | Nano-SIM |
| پشتیبانی از eSIM | دارد |
| رتبه IP | 68 |
| نوع صفحه نمایش | Super AMOLED, 120Hz, 1200 nits (HBM), 1900 nits (peak) |
| اندازه صفحه نمایش | 6.7inches, 110.2cm2 (~86.5% screen-to-body ratio) |
| رزولوشن صفحه نمایش | 1080x2340pixels, 19.5:9ratio (~385ppi density) |
| محافظ صفحه نمایش | Corning Gorilla Glass Victus+, Mohs level 5 |
| سیستم عامل | Android 16, up to 6 major Android upgrades, One UI 8.5 |
| تراشه (چیپست) | Exynos 1480 (4 nm) |
| پردازنده | Octa-core (4×2.75 GHz Cortex-A78 & 4×2.0 GHz Cortex-A55) |
| پردازنده گرافیکی | Xclipse 530 |
| شکاف کارت حافظه | ندارد |
| حافظه – رم | 128GB 6GB RAM |
| حافظه – رم | 128GB 8GB RAM |
| حافظه – رم | 256GB 8GB RAM |
| حافظه – رم | 256GB 12GB RAM |
| نوع حافظه | UFS 3.1 |
| دوربین اصلی | 50MP, f/1.8, (wide), 1/1.56″, 1.0µm, PDAF, OIS |
| 8MP, f/2.2, 16mm (ultrawide), 1/4.0″, 1.12µm | |
| 5MP, f/2.4, (macro) | |
| ویژگیهای دوربین اصلی | LED flash, panorama, HDR |
| فیلمبرداری دوربین اصلی | 4K@30fps, 1080p@30/60fps, gyro-EIS |
| دوربین سلفی | 12MP, f/2.2, (wide), 1/3.2″, 1.12µm |
| ویژگیهای دوربین سلفی | |
| فیلمبرداری دوربین سلفی | 4K@30fps, 1080p@30fps, 10-bit HDR |
| جک 3٫5 میلیمتری | ندارد |
| وای فای | Wi-Fi 802.11 a/b/g/n/ac/6, dual-band, Wi-Fi Direct |
| بلوتوث | 5.4, A2DP, LE |
| موقعیت یاب | GPS, GALILEO, GLONASS, BDS, QZSS |
| NFC | بسته به منطقه عرضه، ممکن است داشته باشد. |
| اینفرارد | ندارد |
| USB | USB Type-C 2.0, OTG |
| حسگرها | اثر انگشت اپتیکال – شتاب سنج – ژیروسکوپ – قطب نما |
| باتری | 5000 mAh |
| شارژر بی سیم | ندارد |
| شارژ معکوس | ندارد |
| بنچمارک ها | AnTuTu: 697795 (v10), 912055 (v11) |
| GeekBench: 3345 (v6) | |
| 3DMark: 1035 (Wild Life Extreme) |
تصاویر A37
معرفی سامسونگ A37
بررسی گوشی های پرچمدار همیشه جذاب است، اما واقعیت این است که بیشتر کاربران هرگز نیازی به خرید یک پرچمدار تمام عیار نخواهند داشت.
افزون بر این، گوشی های میان رده معمولا ستون اصلی هر خانواده محصول به شمار می روند و با اختلاف، بیشترین میزان فروش را به خود اختصاص می دهند.
دستیابی به یک میان رده ایده آل کار بسیار دشواری است و شاید به همین دلیل باشد که امروزه بیشتر تولیدکنندگان در به روز رسانی های نسل جدید محصولات خود رویکردی بسیار محتاطانه در پیش گرفته اند.
با این حال، سامسونگ در سال های اخیر مفهوم احتیاط را به سطحی کاملا متفاوت رسانده است.
حتی می توان گفت این غول کره ای در سراسر مجموعه محصولات سال ۲۰۲۶ خود عملا دچار رکود شده است، اما این موضوع بحثی جداگانه می طلبد.
منظور ما این است که سامسونگ A37 در مقایسه با A36 تغییرات چندان چشمگیری نداشته است.
شاید آشکارترین تغییر، جایگزینی تراشه Qualcomm Snapdragon 6 Gen 3 سال گذشته با تراشه Exynos 1480 ساخت سامسونگ در سال جاری باشد.
به جز این مورد، سامسونگ عملا چند رنگ جدید طراحی کرده و کار را تمام شده تلقی کرده است.
از زاویه ای دیگر، می توان گفت سامسونگ در قالب A37، نسخه ای اندکی اصلاح شده از سامسونگ A55 سال ۲۰۲۴ را بار دیگر عرضه کرده است.
خیلی دوست داشتیم نکات مهم تر و قابل توجه تری برای گزارش وجود داشته باشد.
متاسفانه گلکسی A37 همچنان محصولی قابل پیش بینی و حتی تا حدی خسته کننده باقی مانده است.
با این همه، ثبات به خودی خود ویژگی منفی محسوب نمی شود. هنگامی که محصولی موفق در اختیار دارید، چرا باید مسیر آن را تغییر دهید؟
صرف نظر از اینکه تغییر مهمی رخ داده باشد یا نه، ما طبق روال همیشگی سامسونگ A37 را با دقت بررسی کرده و عملکرد آن را در شرایط مختلف ارزیابی خواهیم کرد.
جعبه گشایی
گلکسی A37 در یک جعبه مقوایی ساده و دو تکه عرضه می شود.
مطابق رویه معمول سامسونگ، جعبه بسیار باریک است، اما همچنان استحکام کافی برای محافظت از گوشی را دارد.
در هیچ بخش از این بسته بندی از پلاستیک استفاده نشده است که از دیدگاه زیست محیطی نکته مثبتی به شمار می رود.
محتویات جعبه نیز بسیار محدود است که چندان تعجب آور نیست.
درون جعبه خبری از شارژر نیست. سامسونگ A37 از شارژ ۴۵ واتی پشتیبانی می کند؛ بنابراین باید یک شارژر سازگار با استانداردهای PD+PPS را به صورت جداگانه تهیه کنید.
در جعبه یک کابل سفید USB Type-C به USB Type-C با ضخامت کم و طولی نسبتا کوتاه قرار دارد. این کابل از نوع استاندارد ۳ آمپری است و ویژگی خاص یا پیشرفته ای ندارد.
طراحی سامسونگ A37
گلکسی A37 از هر نظر یک محصول کاملا آشنا در سبک طراحی سامسونگ است.
این زبان طراحی برای کاربران بسیار شناخته شده است و اکنون که گلکسی S26 Ultra نیز از نسخه ای مشابه آن بهره می برد، شاید حتی فراگیرتر از گذشته شده باشد.
در طراحی پنل پشتی هیچ چیز خاص یا چشمگیری دیده نمی شود.
ماژول دوربین، مانند دیگر گوشی های جدید گلکسی، ظاهری نیمه شفاف و جذاب دارد، اما به جز آن، طراحی کلی کاملا معمولی است.
تنها نکته ای که شاید بتوان به آن اشاره کرد این است که ای کاش سامسونگ ماژول های دایره ای دوربین را هم سطح با سطح جزیره دوربین طراحی می کرد.
در طراحی فعلی، شکاف های بسیار کوچکی میان آن ها وجود دارد که به راحتی گرد و غبار و پرز را در خود جمع می کنند و تمیز کردنشان نیز بسیار دشوار است.
از سوی دیگر، حداقل خود پنل پشتی به آسانی اثر انگشت و لکه را جذب نمی کند.
پنل پشتی گوشی همانند بخش جلویی از شیشه Gorilla Glass Victus+ ساخته شده است.
بنابراین از نظر دوام و مقاومت، وضعیت مطلوبی دارد.
فریم میانی اما از پلاستیک ساخته شده است. برای دستیابی به فریم آلومینیومی باید به سراغ مدل A57 بروید.
با این حال، همان گونه که پیش تر نیز گفته ایم، استفاده از پلاستیک در ساخت گوشی به خودی خود نکته منفی محسوب نمی شود.
این ماده سبک، مقاوم و در برابر خراش یا خم شدن، نسبت به آلومینیوم رفتار متفاوت و در بسیاری موارد مطلوبی دارد.
در هر صورت، سامسونگ A37 در مجموع حس استحکام بالایی را منتقل می کند.
بدنه هیچ گونه انعطاف پذیری محسوسی ندارد و پنل پشتی نیز توخالی یا سست به نظر نمی رسد.
این گوشی به لطف لبه های پهن و تخت خود، به خوبی در دست قرار می گیرد و احساس اطمینان بخشی ایجاد می کند.
وقتی می گوییم لبه ها تخت هستند، بلافاصله یکی از عناصر شاخص طراحی سامسونگ یعنی «جزیره دکمه ها» به ذهن می آید.
بخشی از سمت راست بدنه که دکمه پاور و کلیدهای تنظیم صدا در آن قرار گرفته اند، به شکل محسوسی برجسته تر طراحی شده است که احتمالا با هدف افزایش راحتی استفاده انجام شده است.
این ویژگی نیز یکی دیگر از امضاهای طراحی سامسونگ به شمار می رود.
در ادامه بحث کنترل ها باید گفت که A37 مجموعه ای کاملا استاندارد از کلیدها و درگاه ها را ارائه می دهد.
دکمه های سمت راست استفاده راحتی دارند و بازخورد لمسی مناسبی نیز ارائه می کنند.
در سمت مقابل فریم هیچ عنصری دیده نمی شود؛ حتی خبری از خطوط آنتن هم نیست، زیرا در فریم پلاستیکی نیازی به آن ها وجود ندارد.
در بخش بالایی فریم چند سوراخ کوچک دیده می شود که به احتمال زیاد مربوط به میکروفون ها هستند.
در قسمت پایینی نیز بلندگوی اصلی، میکروفون اصلی، خشاب سیم کارت و درگاه USB Type-C قرار گرفته اند.
در نمای جلو هیچ کنترل یا حسگر قابل مشاهده ای وجود ندارد.
همه اجزا به خوبی زیر نمایشگر یا درون حاشیه های نسبتا بزرگ اطراف آن جای گرفته اند.
البته این حاشیه ها چندان آزاردهنده نیستند، اما همچنان نشان دهنده جایگاه اقتصادی تر این محصول هستند.
نسبت نمایشگر به بدنه در سامسونگ A37 حدود ۸۶٫۵ درصد است.
از جنبه های مثبت طراحی می توان به اندازه مناسب حفره دوربین سلفی اشاره کرد که از نظر ما کاملا معقول است.
همچنین گوشه های بسیار گرد بدنه و نمایشگر، ظاهری مدرن و امروزی به دستگاه بخشیده اند؛ رویکردی که این روزها در طراحی گوشی های هوشمند بسیار رایج شده است.
سامسونگ A37 به حسگر اثر انگشت زیر نمایشگر مجهز است. این حسگر از نوع اپتیکال رایج بوده و هم سرعت بالایی دارد و هم عملکرد آن دقیق است. در این زمینه هیچ نکته منفی خاصی وجود ندارد.
سامسونگ امسال چند رنگ جدید نیز معرفی کرده است. گلکسی A37 در رنگ های خاکستری مایل به سبز، زغالی، سفید و بنفش روشن عرضه می شود.
سامسونگ A37 از نظر مقاومت نیز وضعیت بسیار خوبی دارد.
افزون بر محافظ Gorilla Glass Victus+ که در هر دو سمت دستگاه به کار رفته است، گوشی در برابر عوامل محیطی نیز به خوبی آب بندی شده است.
این مدل دارای گواهی IP68 است که نسبت به گواهی IP67 در گلکسی A36 یک ارتقا به شمار می رود؛ هر چند در عمل تفاوت چندان بزرگی ایجاد نمی کند.
بر اساس این استاندارد، A37 می تواند تا ۳۰ دقیقه در عمق حداکثر ۱٫۵ متری آب شیرین دوام بیاورد.
بررسی ها
صفحه نمایش
سامسونگ A37 همانند نسل پیشین خود، یعنی A36، به یک نمایشگر Super AMOLED مجهز شده است.
اندازه صفحه نمایش و وضوح آن نیز بدون تغییر باقی مانده و همچنان ۶٫۷ اینچ با رزولوشن ۱۰۸۰ در ۲۳۴۰ پیکسل است.
میزان روشنایی اعلام شده نیز مشابه سال گذشته است؛ بنابراین به نظر می رسد در بخش نمایشگر تقریبا هیچ تغییری نسبت به نسل قبل رخ نداده است.
البته بد نیست اشاره کنیم که در صورت خرید به گلکسی A57، نمایشگر Super AMOLED+ در اختیار خواهید داشت.
این نوع پنل از آرایش متقارن RGB برای هر پیکسل بهره می برد و از نظر تئوری می تواند وضوح و شارپنس بهتری ارائه دهد.
در مقابل، نمایشگر Super AMOLED موجود در A37 از آرایش زیرپیکسلی Diamond Pentile از نوع RGBG استفاده می کند.
با این حال، در تجربه عملی ما تفاوت محسوسی میان نمایشگر دو گوشی از این نظر مشاهده نشد.
به احتمال زیاد سامسونگ پنل های Super AMOLED+ را برای A57 حفظ کرده است، زیرا این پنل ها نازک تر یا سبک تر هستند و می توانند به عنوان یکی از مزیت های مدل گران تر مطرح شوند.
در هر صورت، نمایشگر بزرگ ۶٫۷ اینچی گلکسی A37 در عمل بسیار باکیفیت و چشم نواز به نظر می رسد.
سامسونگ اعلام کرده است که این پنل می تواند به روشنایی سراسری ۱۲۰۰ نیت و روشنایی اوج ۱۹۰۰ نیت دست یابد.
در آزمایش های معمول خود، در حالت روشنایی خودکار حدود ۱۲۹۴ نیت را روی یک سطح سفید ۷۵ درصدی اندازه گیری کردیم که نتیجه بسیار خوبی است و استفاده از گوشی در فضای باز را کاملا امکان پذیر می سازد.
در مقابل، زمانی که تنها نوار روشنایی را به صورت دستی تا انتها افزایش دادیم، روشنایی به حدود ۴۸۹ نیت محدود شد که برای استفاده راحت در محیط های پرنور کافی نیست.
از این رو توصیه می کنیم قابلیت روشنایی خودکار را فعال نگه دارید.
همچنین روی یک پنجره سفید ۱۰ درصدی، حداکثر روشنایی حدود ۱۹۰۴ نیت اندازه گیری شد که رقم بسیار قابل توجهی است.
لازم به ذکر است که این نتایج در برنامه Gallery به دست آمده اند. خارج از این برنامه میزان روشنایی اندکی کمتر است، اما این تفاوت در عمل چندان محسوس نیست.
حداقل روشنایی اندازه گیری شده در نقطه سفید نیز ۱٫۷ نیت بود.
سامسونگ A37 از نرخ نوسازی ۱۲۰ هرتز پشتیبانی می کند و سامسونگ در نحوه مدیریت آن نیز تغییری ایجاد نکرده است.
در تنظیمات دو گزینه وجود دارد: «Standard» و «Adaptive». حالت Standard نمایشگر را روی ۶۰ هرتز ثابت نگه می دارد.
در مقابل، حالت Adaptive اجازه می دهد نرخ نوسازی در برنامه های پشتیبانی شده تا ۱۲۰ هرتز افزایش یابد؛ هر چند این افزایش معمولا تنها هنگام تعامل مستقیم کاربر با گوشی رخ می دهد.
البته ترجیح می دادیم سامسونگ گزینه های شخصی سازی بیشتری، به ویژه امکان تعیین نرخ نوسازی برای هر برنامه به صورت جداگانه، در اختیار کاربران قرار دهد.
نکته جالب اینجاست که سیستم عامل گوشی تنها نرخ های ۶۰ و ۱۲۰ هرتز را به صورت رسمی نمایش می دهد، اما در برخی شرایط خاص توانستیم نرخ ۳۰ هرتز را نیز مشاهده کنیم.
با این حال، هیچ گاه به نرخ میانی ۹۰ هرتز برخورد نکردیم.
عملکرد نمایشگر در بازی های با نرخ فریم بالا را نیز آزمایش کردیم.
نتایج تا حدی متفاوت بودند؛ برخی بازی ها روی ۶۰ فریم بر ثانیه قفل می شدند، در حالی که برخی دیگر قادر بودند از این مقدار فراتر بروند.
متاسفانه تنها راه اطمینان از عملکرد صحیح یک بازی خاص، آزمایش عملی آن است.
سامسونگ A37 از نمایش محتوای HDR پشتیبانی نمی کند که تا حدی نا امیدکننده است.
برای بهره مندی از این قابلیت باید به سراغ گلکسی A57 بروید.
البته A37 همچنان قادر به رمزگشایی فرمت های HLG، HDR10 و HDR10+ است، هر چند از Dolby Vision پشتیبانی نمی کند.
حتی برنامه هایی مانند YouTube نیز گزینه پخش HDR را ارائه می دهند، اما محتوا در نهایت به صورت HDR واقعی نمایش داده نمی شود.
در سوی دیگر، سامسونگ A37 از استاندارد Google Widevine L1 DRM پشتیبانی می کند که بالاترین سطح این فناوری محسوب می شود.
در نتیجه، سرویس هایی مانند Netflix می توانند محتوای خود را با کیفیت Full HD روی این گوشی پخش کنند.
عمر باتری
وقتی می گوییم در بخش نوآوری و ارتقا با نوعی رکود روبه رو هستیم، دقیقا همین منظور را داریم.
بعد از نمایشگر، به باتری می رسیم؛ جایی که سامسونگ A37 همچنان از همان باتری ۵۰۰۰ میلی آمپر ساعتی استفاده می کند.
بدون هیچ گونه افزایش ظرفیت یا استفاده از فناوری جدیدتر در شیمی باتری.
این همان ظرفیت به کار رفته در گلکسی A36، A35، A34 و حتی A33 است.
به عبارت دیگر، روند کاملا تکراری شده است. البته گلکسی A57 نیز تفاوت خاصی در این زمینه ارائه نمی دهد، بنابراین حداقل از این بابت چیزی را از دست نمی دهید.
با این حال، همه چیز هم منفی نیست. با وجود ظرفیت کاملا یکسان باتری، سامسونگ A37 همچنان موفق می شود نسبت به نسل قبل دوام بیشتری ارائه دهد و امتیاز استفاده فعال بالاتری کسب کند.
به نظر می رسد بخش عمده این بهبود ناشی از بهینه سازی نرم افزاری و استفاده از قطعات کم مصرف تر در داخل دستگاه باشد.
این گوشی به ویژه در تست پخش ویدئوی آنلاین عملکرد بسیار خوبی از خود نشان داد.
در مجموع، با امتیاز استفاده فعال نزدیک به چهارده ساعت، گلکسی A37 عملکرد بهتری نسبت به A36 دارد و اکنون می توان آن را در بخش باتری، دستگاهی کاملا قابل قبول توصیف کرد؛ هر چند فراتر از آن چیزی ارائه نمی دهد.
سرعت شارژ گلکسی A37
در بخش شارژ نیز هیچ تغییری ایجاد نشده است.
سامسونگ A37 از شارژ ۴۵ واتی پشتیبانی می کند. سامسونگ این فرآیند شارژ را از طریق پروفایل های Power Delivery به همراه PPS انجام می دهد.
نحوه عملکرد فناوری Super Fast Charge 2.0 که در A37 نیز به کار رفته، به این صورت است که معمولا بر ولتاژ بالاتر و جریان پایین تر تکیه دارد.
همین موضوع باعث می شود بتوان با یک کابل ساده ۳ آمپری نیز به حداکثر توان شارژ دست یافت.
به طور قابل انتظار، سرعت شارژ سامسونگ A37 تقریبا مشابه سامسونگ A36 و حتی A57 است.
اختلاف چند درصدی در نتایج آزمایش ها در اینجا و آنجا نیز به راحتی می تواند در محدوده خطای اندازه گیری قرار بگیرد.
در تست های ما، شارژ دستگاه از ۱ تا ۳۴ درصد در ۱۵ دقیقه انجام شد، در ۳۰ دقیقه به ۶۴ درصد رسید و شارژ کامل نیز کمی بیش از ۷۰ دقیقه زمان برد.
این اعداد در مجموع قابل قبول هستند، اما با توجه به رقبا، چندان چشمگیر محسوب نمی شوند.
گلکسی A37 مجموعه ای ساده از قابلیت های محافظت از باتری را ارائه می دهد.
حالت محافظت معمولی، دستگاه را تا ۱۰۰ درصد شارژ می کند و سپس منتظر می ماند تا میزان شارژ به ۹۵ درصد کاهش یابد تا دوباره فرآیند شارژ را آغاز کند.
حالت «حداکثر محافظت» نیز عملا یک محدودکننده سخت شارژ است که می توان آن را روی ۹۵، ۹۰، ۸۵ یا ۸۰ درصد تنظیم کرد تا از شارژ کامل باتری جلوگیری شود.
بلندگوها
در این بخش نیز هیچ تغییری دیده نمی شود. سامسونگ A37 از یک سیستم اسپیکر ترکیبی استفاده می کند.
یک اسپیکر کامل در لبه پایینی قرار دارد و کانال دیگر توسط اسپیکر مکالمه تقویت شده تامین می شود.
این نوع چیدمان از نظر توازن صدا ایده آل نیست، اما A37 همچنان عملکرد قابل قبولی ارائه می دهد.
سامسونگ احتمالا برای نخستین بار در مدت اخیر میزان بلندی صدای این سیستم آشنا را اندکی بهینه سازی کرده است، زیرا سامسونگ A37 کمی بلندتر از A36 و A35 عمل می کند.
این افزایش در حدی است که دستگاه را از سطح «خوب» به مرز «بسیار خوب» در ارزیابی ما ارتقا می دهد، هر چند در عمل تفاوت چندان محسوس نیست.
از نظر کیفیت صدا، عملکرد دستگاه قابل قبول است.
ویژگی خاصی ندارد، اما صداهای میانی واضح و شفاف پخش می شوند و فرکانس های بالا حتی در بیشترین میزان صدا نیز دچار اعوجاج قابل توجه نمی شوند.
گلکسی A37 مجموعه کاملی از تنظیمات اکولایزر را در اختیار کاربر قرار می دهد.
این تنظیمات شامل حالت های از پیش تعیین شده و اسلایدرهای قابل تنظیم است.
همچنین پشتیبانی از Dolby Atmos به صورت یک گزینه فعال سازی جداگانه وجود دارد.
قابلیت Adapt Sound نیز می تواند خروجی صدا را بر اساس سن کاربر تنظیم کند و در کنار آن، یک قابلیت تقویت صدای دیجیتال برای استفاده با هدفون نیز در نظر گرفته شده است.
اتصالات
سامسونگ A37 یک دستگاه دو سیم کارت است که از اتصال همزمان SA/NSA در هر دو شیار نانو سیم پشتیبانی می کند. همچنین پشتیبانی از eSIM نیز در این مدل در نظر گرفته شده است.
در بخش خدمات موقعیت یابی، این گوشی از GPS، GALILEO، GLONASS، BDS و QZSS پشتیبانی می کند.
ارتباطات محلی نیز از طریق Wi-Fi دوبانده Wi-Fi 6 تامین می شود؛ با این حال، متاسفانه دسترسی به باند ۶ گیگاهرتز وجود ندارد.
علاوه بر این، بلوتوث نسخه ۵٫۴ با پشتیبانی از LE نیز در دستگاه تعبیه شده است. NFC نیز در این گوشی وجود دارد.
در مقابل، خبری از جک ۳٫۵ میلی متری هدفون، رادیو FM و همچنین فرستنده مادون قرمز (IR blaster) نیست.
درگاه USB Type-C این گوشی تنها از اتصال USB 2.0 پشتیبانی می کند؛ بنابراین حداکثر سرعت تئوریک انتقال داده در آن ۴۸۰ مگابیت بر ثانیه است.
البته پشتیبانی از OTG یا حالت Host وجود دارد، اما قابلیت های پیشرفته تر مانند خروجی تصویر از طریق USB Alt Mode در این دستگاه ارائه نشده است.
گلکسی A37 مجموعه قابل قبولی از حسگرها را در اختیار دارد.
این مجموعه شامل ترکیب شتاب سنج و ژیروسکوپ STM LSM6DSVTR، ترکیب مغناطیس سنج و قطب نما Haechitech MXG4300S و حسگر نور Sitronix STK61A10 است. این دستگاه فاقد فشارسنج (بارومتر) است.
متاسفانه این گوشی به جای حسگر مجاورت سخت افزاری، از یک حسگر مجازی استفاده می کند.
برای داشتن حسگر سخت افزاری باید به سراغ گلکسی A57 بروید، که حتی در آن مدل نیز حسگر مورد استفاده از نوع سامسونگ است و به جز برنامه تلفن، سایر برنامه ها به آن دسترسی ندارند.
با این حال، حسگر مجازی A37 عملکرد قابل قبولی در خاموش کردن نمایشگر هنگام تماس دارد.
نرم افزارها
اگر بخواهیم یک مزیت تقریبا غیر قابل انکار برای گوشی های سامسونگ نام ببریم، آن بدون شک نرم افزار است.
رابط کاربری One UI همچنان یکی از کامل ترین و بالغ ترین پیاده سازی های اندروید به شمار می رود.
در طول سال ها و نسل های مختلف نرم افزاری، امکانات بیشتری از مدل های پرچمدار سری سامسونگ S به تدریج به سری سامسونگ A منتقل شده اند.
گلکسی A37 با One UI 8.5 مبتنی بر اندروید ۱۶ عرضه می شود؛ دقیقا همان نسخه ای که در گلکسی S26 Ultra نیز دیده می شود، البته در زمان نگارش این مطلب.
یکی دیگر از مزیت های مهم این گوشی، پشتیبانی نرم افزاری بسیار قدرتمند سامسونگ است که شامل وعده شش به روز رسانی اصلی سیستم عامل می شود.
با این حال، یکی از مواردی که در A37 وجود ندارد، مجموعه کامل Galaxy AI است. تنها برخی قابلیت های هوش مصنوعی به صورت پراکنده در بخش های مختلف سیستم دیده می شوند.
یکی از بهبودهای مهم مربوط به Bixby است.
دستیار سامسونگ اکنون توانایی بیشتری دارد و درک بهتری از زبان طبیعی و زمینه گفتگو ارائه می دهد.
این دستیار می تواند جست و جوی وب را به صورت زنده انجام دهد و اطلاعات به روز را به طور مستقیم در محیط خود نمایش دهد.
اهمیت بیشتر اینجاست که Bixby اکنون می تواند کاربر را مستقیما به تنظیمات یا برنامه های مرتبط برای رفع مشکل هدایت کند.
به جای آنکه فقط توضیح دهد چه کاری باید انجام دهید، شما را دقیقا به منوی مورد نظر می برد. حتی لازم نیست نام دقیق تنظیم را بدانید؛ توضیح مشکل معمولا کافی است.
برای مثال، اگر در شنیدن صدای زنگ یا اعلان ها مشکل داشته باشید، می توانید به سادگی از Bixby بپرسید: «در شنیدن صدای زنگ گوشی مشکل دارم».
در این حالت، دستیار تنظیمات مربوط به صدا را نمایش می دهد.
سامسونگ همچنین ادغام عمیق تری با هوش مصنوعی Perplexity ارائه کرده است، هر چند این ادغام به اندازه سری سامسونگ S26 عمیق نیست.
عبارت فعال سازی «Hey, Plex» در این مدل وجود ندارد و اگرچه Perplexity می تواند تقویم گوشی را مدیریت کند، اما در ارسال ایمیل با محدودیت مواجه است؛ در حالی که در سری S26 چنین محدودیتی دیده نمی شود.
فشار طولانی روی کلید پاور، رابط Google Gemini را فعال می کند که امکان تایپ، گفتار و حتی اشتراک گذاری صفحه را فراهم می سازد.
همچنین نگه داشتن انگشت روی نوار ناوبری پایین صفحه، قابلیت Circle to Search را فعال می کند که می تواند با محتوای صفحه تعامل داشته باشد و حتی امکان ترجمه سریع را نیز ارائه می دهد.
قابلیت های Now Brief و Now Nudge هر دو در A37 وجود ندارند و همچنان در انحصار مدل های پرچمدار باقی مانده اند.
ویژگی دیگری که در این گوشی دیده نمی شود، ابزار پیشرفته Photo Assist است که در نسل S26 معرفی شده بود و امکان ویرایش تصاویر با دستور متنی را فراهم می کرد.
با این حال، هنوز برخی ابزارهای ویرایش مبتنی بر هوش مصنوعی در اپلیکیشن گالری باقی مانده اند؛ از جمله AI Remaster، ابزار حذف اشیا و حذف بازتاب ها.
یکی دیگر از قابلیت های کاربردی گالری، جست و جوی هوشمند اسکرین شات ها است.
این سیستم محتوای اسکرین شات ها را تحلیل می کند و به کاربر اجازه می دهد بر اساس عناصر یا کلمات کلیدی جست و جو انجام دهد.
همچنین پیشنهادهای هوشمند برای برچسب گذاری ارائه می دهد که پیدا کردن اسکرین شات ها را بسیار ساده تر می کند؛ خصوصا برای کاربرانی که تعداد زیادی تصویر ذخیره می کنند.
با این حال، باید توجه داشت که کارایی بسیاری از قابلیت های Galaxy AI به پشتیبانی زبانی و منطقه ای وابسته است.
از آنجا که این ابزارها در حال حاضر تنها از تعداد محدودی زبان پشتیبانی می کنند، تجربه کاربری می تواند بسته به محل زندگی کاربر تفاوت قابل توجهی داشته باشد.
بنچمارک ها
سامسونگ A37 بر پایه چیپست Exynos 1480 ساخته شده است.
این تراشه در واقع جدید نیست و به اوایل سال ۲۰۲۴ بازمی گردد؛ همان تراشه ای که پیش تر در سامسونگ A55، M56 و F56 نیز استفاده شده بود.
با این حال، این موضوع به معنای قدیمی یا منسوخ بودن آن نیست، زیرا همچنان بر پایه فرآیند ساخت ۴ نانومتری مدرن Samsung 4LPP تولید شده است.
در بخش پردازنده مرکزی (CPU)، با یک طراحی قدیمی تر از نظر استانداردهای امروزی روبه رو هستیم که ساختاری متقارن با چهار هسته قدرتمند و چهار هسته کم مصرف دارد.
چهار هسته Cortex-A78 با فرکانس تا ۲٫۷۵ گیگاهرتز وظایف سنگین را بر عهده دارند و چهار هسته Cortex-A55 با فرکانس تا ۲٫۰ گیگاهرتز برای پردازش های سبک تر استفاده می شوند.
پردازنده گرافیکی این چیپست Xclipse 530 «Titan» است که بر پایه معماری RDNA 3 توسعه یافته است.
با این حال، متاسفانه برخی از قابلیت های جدیدتر Vulkan در آن پشتیبانی نمی شود.
Exynos 1480 با حافظه رم LPDDR5X و حافظه داخلی UFS 3.1 جفت شده است.
گلکسی A37 در پیکربندی های مختلفی عرضه می شود: ۱۲۸ گیگابایت حافظه با ۶ گیگابایت رم، ۱۲۸ گیگابایت با ۸ گیگابایت رم، ۲۵۶ گیگابایت با ۸ گیگابایت رم و ۲۵۶ گیگابایت با ۱۲ گیگابایت رم.
متاسفانه امکان افزایش حافظه از طریق کارت microSD وجود ندارد.
با نگاهی به نتایج بنچمارک های واقعی، عملکرد Exynos 1480 در گلکسی A37 کمی ضعیف تر از حد انتظار و حتی نسبت به رقبای هم رده نیز پایین تر است.
این تراشه حتی در برخی موارد توسط Snapdragon 7s Gen 4 نیز پشت سر گذاشته می شود.
انتظار می رفت عملکرد آن به سطح Exynos 1580 در A56 یا Exynos 1680 در A57 نزدیک تر باشد.
در بخش گرافیکی، نتایج تا حدی به Snapdragon 7s Gen 4 نزدیک تر است، اما این معیار چندان بلند پروازانه ای محسوب نمی شود.
در عمل، متاسفانه سامسونگ A37 تا حدی کند و کم رمق به نظر می رسد.
انیمیشن ها آن طور که انتظار داریم روان نیستند، در اجرای برخی عملیات ها گاهی افت سرعت دیده می شود و حتی در مواردی نیز لگ های کوتاه و پراکنده رخ می دهد.
در مجموع می توان گفت در این بازه قیمتی، عملکرد بهتری نیز در بازار وجود دارد.
پایداری عملکرد
با این حال، حداقل پردازنده Exynos 1480 به نظر نمی رسد بیش از حد داغ شود.
حتی در تست های فشار نیز گلکسی A37 بخش زیادی از توان اوج خود را حفظ می کند و اگر هم افت عملکردی رخ دهد، این افت به صورت تدریجی اتفاق می افتد و شامل جهش های شدید یا افت ناگهانی نیست.
البته باید منصف بود؛ ما تراشه های میان رده دیگری را نیز دیده ایم که پایداری حرارتی بهتری ارائه می دهند، بنابراین این موضوع را نمی توان یک دستاورد ویژه دانست.
در مقابل، نکته مثبت این است که بدنه گوشی تحت فشار نیز بیش از حد گرم نمی شود و دمای سطح آن در حدی ملایم و کمی گرم باقی می ماند.
دوربین های سامسونگ گلکسی A37
گلکسی A37 در بخش پشتی به یک سیستم دوربین سه گانه مجهز شده است.
یک دوربین اصلی واقعی (واید)، یک دوربین اولتراواید ساده اما کاربردی، و یک دوربین سوم با عنوان «ماکرو» است که عملا کارکرد محدودی دارد و بیشتر برای افزایش عدد دوربین ها در مشخصات تبلیغاتی به کار می رود.
به نظر می رسد سامسونگ A57 از همان سخت افزار دوربین A56 استفاده می کند، اما A37 در مقایسه با A36 یک ارتقای مهم در دوربین اصلی دریافت کرده است.
با وجود اینکه رزولوشن همچنان ۵۰ مگا پیکسل باقی مانده، اندازه سنسور بزرگ تر شده و اکنون به فرمت اپتیکی ۱/۱٫۵۶ اینچ رسیده است؛ در حالی که در A36 از سنسور ۱/۱٫۹۵ اینچ استفاده می شد.
با توجه به مشخصات، این سنسور احتمالاً همان دوربین اصلی به کار رفته در A57 است؛ موضوعی که از نظر هم سطح شدن دو مدل، پیشرفت مثبتی محسوب می شود.
به دلیل اینکه A37 نمی تواند همان سیستم دوربین مدل بالاتر را داشته باشد، به یک دوربین اولتراواید ساده تر با سنسور ۸ مگا پیکسلی مجهز شده است، هر چند خروجی ۱۳ مگا پیکسلی تولید می کند.
زاویه دید آن نیز نسبت به A57 کمتر است و فاصله کانونی اعلام شده حدود ۱۶ میلی متر است (در مقایسه با ۱۳ میلی متر در A57).
هیچ یک از این دوربین های اولتراواید به فوکوس خودکار مجهز نیستند، بنابراین از این نظر بین دو مدل نوعی برابری وجود دارد.
دوربین سلفی به نظر می رسد بین A37 و A57 مشترک باشد، زیرا مشخصات اعلام شده برای هر دو تقریبا یکسان است.
با این حال، داده های EXIF تصاویر ثبت شده با این دو گوشی نشان می دهد که فاصله کانونی واقعی آن ها کمی متفاوت است، بنابراین ممکن است در عمل از ماژول های متفاوتی استفاده شده باشد.
در هر صورت، نه A37 و نه A57 مشخصات دقیق سنسور دوربین سلفی یا سایر دوربین ها را به صورت رسمی اعلام نمی کنند.
کیفیت تصاویر در نور روز
دوربین اصلی
دوربین اصلی سامسونگ A37 در این رده عملکرد بسیار خوبی دارد.
میزان جزئیات مناسب است، هر چند با چند نکته قابل توجه؛ بافت های ریز کمی حالت پردازش شده و شارپ شده دارند و در سایه ها و تون های میانی تیره، گاهی افت جزئی جزئیات دیده می شود.
با این حال، هیچ یک از این موارد مشکل جدی محسوب نمی شود و محدود به A37 هم نیست.
دامنه دینامیکی بسیار خوب است، رنگ های زنده و خوشایند هستند و در تجربه ما هیچ خطای جدی در تراز سفیدی مشاهده نشد.
تا حد زیادی (و قابل پیش بینی)، این تصاویر همان خروجی هایی هستند که از دوربین اصلی A57 در حالت 1x نیز دریافت می شود.
A37 در عکاسی از سوژه های انسانی نیز عملکرد خوبی دارد؛ جزئیات چهره مناسب ثبت می شود و رنگ پوست ها طبیعی و دلپذیر هستند.
حالت پرتره نیز بوکه ای بیش از حد مصنوعی ایجاد نمی کند و جداسازی سوژه از پس زمینه در بیشتر موارد قابل قبول است، هر چند کاملا بی نقص نیست.
همان طور که در A57 نیز مشاهده شد، تصاویر ۵۰ مگا پیکسلی کامل در برخی موارد نرم هستند، اما همچنان می توانند کمی جزئیات بیشتری نسبت به خروجی پیش فرض ۱۲٫۵ مگا پیکسلی ارائه دهند.
تصاویر زوم ۲ برابری نیز کمی نرم تر از حد انتظار هستند، اما برای کلاس قیمتی A37 عملکرد بدی ندارند.
این تصاویر در مجموع بسیار شبیه به خروجی A57 هستند و نسبت به بازه قیمتی این دستگاه، کاملا رقابتی محسوب می شوند.
در عکاسی از افراد با زوم ۲ برابر، از نظر شارپنس نتیجه چندان ایده آل نیست، هر چند خروجی حالت Photo همچنان قابل قبول است (در حالی که نسخه های پرتره معمولا نرم تر هستند).
با این حال، کادربندی بسته تر و پرسپکتیو بهتر که در فاصله بیشتر به دست می آید، ممکن است در بسیاری از موارد ارزش کاهش اندک شارپنس نسبت به حالت 1x را داشته باشد.
دوربین اولترا واید
نتایج دوربین اولتراواید در چند سطح مختلف نا امید کننده هستند.
در درجه اول، این لنز زاویه دید چندان وسیعی ندارد، بنابراین نباید انتظار تصاویر بسیار چشمگیر و باز داشت.
علاوه بر این، عکس های ثبت شده نیز نرم هستند و ارتقای خروجی از سنسور ۸ مگا پیکسلی به فایل های ۱۳ مگا پیکسلی کمکی به بهبود کیفیت نمی کند.
این موضوع در کنار نبود فوکوس خودکار قرار می گیرد؛ به همین دلیل، سوژه های نزدیک معمولا خارج از فوکوس و تار ثبت می شوند، هر چند این مسئله در چنین بازه قیمتی برای دوربین اولتراواید قابل انتظار است.
در نقطه مقابل، دامنه دینامیکی و رنگ ها عملکرد بسیار خوبی دارند.
نمای نزدیک
برای عکاسی از سوژه های نزدیک دو گزینه در اختیار دارید: دوربین ماکرو اختصاصی ۵ مگا پیکسلی یا استفاده از دوربین اصلی با حداقل فاصله فوکوس کوتاه ۹ سانتی متر.
خروجی دوربین ماکرو قابل استفاده است، اما کیفیت آن تا حدی حس ارزان بودن را منتقل می کند، هر چند به شکل عجیبی اندکی بهتر از خروجی دوربین به ظاهر مشابه در A57 به نظر می رسد.
با این وجود، محدودیت های ذاتی این نوع دوربین قابل حذف نیست.
فاصله کاری ۳٫۵ تا ۵ سانتی متری باعث می شود هنگام عکاسی از سوژه، یا سایه خودتان روی آن بیفتد یا در هنگام تنظیم زاویه، ناخواسته به سوژه نزدیک شوید و مزاحمت ایجاد کنید.
در مقابل، دوربین اصلی شما را در فاصله ای منطقی تر از سوژه نگه می دارد و در بیشتر شرایط، تصاویر با کیفیت تری ثبت می کند؛ حتی اگر در حالت زوم ۲ برابری، معیار ایده آلی از نظر شارپنس ارائه ندهد.
کیفیت تصاویر در نور کم
دوربین اصلی
تصاویر کم نور دوربین اصلی گلکسی A37 بسیار خوب هستند.
میزان شارپنس و جزئیات در صحنه های با نور بهتر واقعا عالی است و در شرایط تاریک تر نیز همچنان در سطح قابل قبولی باقی می ماند.
دامنه دینامیکی بسیار گسترده است و رنگ ها نیز معمولا دقیق و طبیعی ثبت می شوند.
حتی نمی توان گفت A37 در این شرایط از A57 ضعیف تر عمل می کند؛ در برخی صحنه ها حتی عملکرد بهتری نیز دیده می شود.
پردازش حالت شب در A57 گاهی باعث افت کیفیت تصویر می شد، اما در A37 چنین تفاوت منفی محسوسی مشاهده نمی شود و خروجی در حالت شب مشابه حالت عادی باقی می ماند.
تصاویر زوم ۲ برابری به طور قابل انتظار نرم تر هستند، اما با توجه به جایگاه قیمتی A37 همچنان کیفیت قابل قبولی دارند.
درست است که برخی گوشی های رده بالاتر عملکرد بهتری ارائه می دهند، اما این موضوع برای همه آن ها صدق نمی کند و در مجموع، گلکسی A37 در زمینه عکاسی در سطح خود عملکرد بسیار خوبی از خود نشان می دهد.
دوربین اولتراواید
عکاسی در نور کم نیز از نقاط قوت دوربین اولتراواید محسوب نمی شود؛ تصاویر ثبت شده نرم و دارای نویز هستند.
دامنه دینامیکی در سطح قابل قبولی قرار دارد و رنگ ها نیز به طور کلی دقیق ثبت می شوند، اما برای قضاوت دقیق کیفیت باید از بررسی بیش از حد جزئیات پرهیز کرد.
سلفی
تصاویر سلفی سامسونگ A37 در مجموع کیفیت بسیار خوبی دارند و نتیجه تقریبا هم سطح گلکسی A57 است.
در شرایط نوری مناسب، میزان جزئیات بسیار خوب است، دامنه دینامیکی عملکرد عالی دارد و رنگ پوست ها نیز طبیعی و خوشایند ثبت می شوند.
نقطه ضعف A37 در این بخش مربوط به شرایط کم نور است؛ جایی که تصاویر سلفی به شکل محسوسی نرم تر می شوند و در مقایسه با A57 افت کیفیت قابل توجهی دارند.
فیلمبرداری سامسونگ A37
قابلیت های فیلمبرداری سامسونگ A37 تقریبا همان گستره محدود گلکسی A57 را دارد؛ یعنی تنوع چندانی در این بخش دیده نمی شود.
سامسونگ A37 می تواند با دوربین اصلی و همچنین دوربین سلفی تا وضوح 4K فیلم برداری کند.
دوربین اولتراواید به 1080p با نرخ 30 فریم بر ثانیه محدود است؛ در حالی که در A57 این دوربین قادر به فیلم برداری 4K30 نیز هست، هر چند با توجه به کیفیت خروجی، این تفاوت چندان تعیین کننده به نظر نمی رسد.
دوربین اصلی همچنین امکان فیلم برداری 1080p با نرخ 60 فریم بر ثانیه را دارد، در حالی که دو دوربین دیگر به 30 فریم محدود هستند.
در بخش کدک ها، امکان انتخاب بین H.264 و H.265 (HEVC) وجود دارد و خبری از قابلیت فیلم برداری HDR نیست.
لرزشگیر نیز به صورت سراسری از طریق تنظیمات دوربین فعال یا غیرفعال می شود و در تمام وضوح ها و نرخ فریم ها در دسترس است.
قابلیت Horizon Lock نیز طبیعتا وجود ندارد و برای استفاده از آن باید به سراغ مدل های سری S26 رفت.
دوربین اصلی گلکسی A37 در فیلم برداری 4K در حالت 1x عملکرد بسیار خوبی دارد؛ رنگ ها زنده و پرکنتراست هستند و ویدیوها جلوه بصری جذابی دارند.
میزان جزئیات نیز مناسب است. در حالت زوم 2 برابر، ویدیوها نرم تر می شوند و با وجود شارپنینگ سنگین، کیفیت پایین تری نسبت به A57 دارند.
ویدیوهای دوربین اولتراواید در رزولوشن 1080p قابل استفاده هستند و با توجه به محدودیت رزولوشن، جزئیات قابل قبولی ارائه می دهند.
در نور کم، ویدیوهای دوربین اصلی دامنه دینامیکی خوبی دارند و رنگ ها نیز مناسب هستند، اما جزئیات در سایه ها تا حدی مبهم و تیره می شوند.
در حالت زوم 2 برابر، میزان جزئیات به طور قابل توجهی کاهش می یابد.
در مقابل، خروجی دوربین اولتراواید در نور کم، کیفیت پایینی دارد؛ تصاویر نرم هستند، دامنه دینامیکی محدود است و اشباع رنگ نیز افت می کند.
لرزشگیر ویدیو در گلکسی A37 عملکرد بسیار خوبی دارد؛ هنگام پن کردن تصویر روان است و در حالت ایستا، ویدیوها کاملا پایدار ثبت می شوند.
هنگام حرکت و فیلم برداری در حال راه رفتن، مقدار کمی لرزش باقی می ماند، اما در مجموع عملکرد لرزشگیر را می توان بسیار خوب ارزیابی کرد.
مقایسه سامسونگ A37
با وجود اینکه سامسونگ A37 یک دستگاه مقرون به صرفه محسوب می شود، اما در معنای مطلق اصلا ارزان نیست.
قیمت آن برای نسخه پایه ۱۲۸ گیگابایتی حدود ۴۵۰ دلار یا ۴۳۰ یورو است.
در این بازه قیمتی، رقبای جالبی نیز وجود دارند.
در میان محصولات سامسونگ، گلکسی A56 قرار دارد. این مدل کمی قدیمی تر است، اما با توجه به تعهد به روز رسانی شش ساله سامسونگ، این موضوع اهمیت چندانی ندارد.
در مقایسه با سامسونگ A37، مدل A56 از بدنه آلومینیومی، نمایشگر دارای گواهی HDR10+، تراشه قدرتمندتر Exynos 1580 و دوربین اولتراواید ۱۲ مگا پیکسلی با وضوح بالاتر بهره می برد.
تغییرات چشمگیری نیست، اما همچنان چند ارتقای مهم را شامل می شود، و نکته جالب این است که قیمت آن در حال حاضر از حدود ۲۸۰ یورو آغاز می شود.
در سوی دیگر، در اکوسیستم شیائومی، پوکو X8 Pro بدون شک در محدوده قیمتی این دستگاه قرار می گیرد.
حتی جالب تر اینکه، به لطف سیاست قیمت گذاری تهاجمی شیائومی، می توان نسخه پایه Poco X8 Pro Max را نیز با حدود ۴۳۰ یورو تهیه کرد.
نکته مهم این است که نسخه پایه این گوشی با ۱۲ گیگابایت رم و ۲۵۶ گیگابایت حافظه داخلی عرضه می شود.
از جمله ویژگی های مهم آن می توان به فریم آلومینیومی، گواهی مقاومت IP68/IP69K، نمایشگر بزرگ ۶٫۸۳ اینچی ۱۲۰ هرتزی دارای گواهی Dolby Vision، تراشه MediaTek Dimensity 9500s و حافظه سریع UFS 4.1 اشاره کرد.
مشخصاتی که عملکردی بسیار فراتر از A37 ارائه می دهند.
همچنین این دستگاه از اسپیکرهای استریو و باتری بزرگ با فناوری مدرن سیلیکون کربن و شارژ سریع ۱۰۰ واتی بهره می برد.
اگر به دنبال تجربه دوربین بهتر باشید، ویوو V70 می تواند گزینه مناسبی باشد.
این گوشی به یک دوربین تله فوتو پریسکوپی اختصاصی ۵۰ مگا پیکسلی با زوم ۳ برابر مجهز است.
همچنین از کیفیت ساخت و نمایشگر بسیار خوبی برخوردار است، از یک تراشه میان رده Snapdragon 7 Gen 4 با حافظه UFS 4.1 بهره می برد و باتری بزرگی با شارژ سریع ۹۰ واتی دارد.
گوشی Nothing Phone (4a) نیز یک دوربین تله فوتو پریسکوپی ۵۰ مگا پیکسلی با زوم ۳ برابر ارائه می دهد.
در کنار آن، طراحی خاص و رویکرد نرم افزاری متفاوت Nothing نیز می تواند یک مزیت محسوب شود.
با این حال، تراشه Snapdragon 7s Gen 4 قدرت پردازشی بالایی ندارد و همچنین نباید انتظار شارژدهی طولانی مدت از باتری کوچک این دستگاه داشت.
نتیجه گیری
گلکسی A37 سامسونگ گوشی ای است که دوست داشتن آن بسیار ساده است، اما توصیه کامل و بی قید و شرط آن بسیار دشوارتر.
این دستگاه بیشتر نیازهای مهم یک میان رده مدرن را پوشش می دهد: نمایشگر AMOLED روشن و روان، کیفیت ساخت مناسب همراه با گواهی مقاومت در برابر نفوذ آب و گرد و غبار، شارژدهی قابل اعتماد باتری، و تجربه نرم افزاری بالغ و بسیار غنی همراه با پشتیبانی بلند مدت در سطحی پیشرو در کلاس خود.
مشکل اصلی سامسونگ A37 در این نیست که کار اشتباهی انجام می دهد، بلکه در این است که بسیاری از کارها را اصلا انجام نمی دهد.
این مدل نیز مانند نسل های پیشین، بیشتر یک بهبود جزئی و اصلاح شده است تا یک ارتقای واقعی.
عملکرد دستگاه در حد قابل قبول است و به طور محسوسی از برخی رقبای مستقیم عقب می ماند.
سرعت شارژ خوب است اما در حد بهترین های بازار نیست، و مجموعه قابلیت ها نیز پیشرفت معناداری نداشته است.
حتی سیستم دوربین، هر چند کاملا قابل استفاده است، اما از هرگونه جاه طلبی جدی بی بهره به نظر می رسد.
پس از آن موضوع مهم رقابت داخلی مطرح می شود.
با وجود دستگاه هایی مانند گلکسی A56 که عملکرد بهتر و عمر نرم افزاری مشابه را با قیمت پایین تر ارائه می دهند، گلکسی A37 در موقعیت دشواری قرار می گیرد.
این گوشی تا حد زیادی به اکوسیستم سامسونگ، کیفیت نرم افزار و اعتبار برند تکیه دارد، اما ممکن است این موارد به تنهایی کافی نباشند.
در نهایت، سامسونگ A37 یک انتخاب امن و قابل پیش بینی است.
اگر ثبات، به روز رسانی های بلند مدت و تجربه آشنا از One UI برای شما اهمیت دارد، این گوشی می تواند انتخاب مناسبی باشد.
اما اگر به دنبال ارزش خرید بالاتر یا امکانات پیشرفته تر در رده میان رده هستید، گزینه های جذاب تری در بازار وجود دارد؛ حتی گاهی در همین سبد محصولات سامسونگ.
نقاط قوت A37
- کیفیت ساخت پریمیوم همراه با شیشه Gorilla Glass Victus+ و گواهی IP68.
- نمایشگر Super AMOLED عالی با روشنایی بالا.
- بهبود عمر باتری.
- رابط کاربری One UI 8.5 با وعده شش به روز رسانی اصلی سیستم عامل.
- عملکرد بسیار خوب دوربین اصلی در روز و شب.
- اسپیکرهای استریو با کیفیت و بلندی مناسب.
نقاط ضعف A37
- عملکرد پردازنده نا امید کننده نسبت به قیمت.
- عدم پشتیبانی از HDR در نمایشگر.
- دوربین اولتراواید ضعیف.
- سرعت شارژ نه چندان بالا و نبود شارژ بی سیم.
- حسگر مجاورت مجازی که به خوبی نمونه سخت افزاری عمل نمی کند.
- قیمت بالا در زمان عرضه.
منابع
www.samsung.com/iran/smartphones/galaxy-a/galaxy-a37-5g-awesome-white-256gb-sm-a376bzwvmea/